پرواز میکنم به خدا، با حسن حسن

پرواز میکنم به خدا، با حسن حسن
درد همیشه گشته دوا، با حسن حسن

مانند سالهای گذشته قبول کرد زهرا
حسین حسین مرا با حسن حسن

«حسن جانم ،حسن جانم .‌‌‌‌‌.»

بالاترین سعادت عالم به ما رسید
پر شد همیشه سفره ما با حسن حسن

این حسن ها بخدا اسم اعظم است
حاجت همیشه گشته روا با حسن حسن

روز دهم تمامی اشرار کوفه را
میکشت سیدالشهدا با حسن حسن

بردند لذتی دگر آنان که اربعین
رفتند سوی کرب و بلا با حسن حسن

«حسن جانم ،حسن جانم ..»

ما نذر کرده ایم که روزی بنا کنیم
بین بقیع صحن و سرا با حسن حسن ..

حسن جان

حسن جان حسن جان
الهی بمیرم برا غصه های تو سینه ات
الهی بمیرم برا خاطرات مدینه ات واویلا

حسن جان حسن جان
هنوز یادمه گوشه گیری و اشک چشماتو
هنوز یادمه نیمه شب گریه بی صدا تو واویلا

توی کوچه ها چی کشیدی مظلومم
جسارت به مادر رو دیدی مظلومم
همون ضرب سنگین سیلی پیرت کرد
چه زخم زبون ها شنیدی مظلومم

حسن جان حسن جان
شنیدم که جایی رو چشمای مادر نمیدید
تو اون سن کم دست و پا هات تو کوچه میلرزید واویلا

حسن جان حسن جان
شنیدم جلو نگاهت مادرت زمین خورد
یه جوری زدش نانجیب مادرم صد دفعه مرد واویلا

شده کوچه کابوس تلخت مظلومم
نداشتی تسلایی دردت مظلومم
یه عمر غصه خوردی یاد اون کوچه
اومد دائماً پیش چشمم مظلومم

حسن جان حسن جان
غم و غصه های مدینه یکی دوتا نیست
فقط ماجرای جسارت توی کوچه ها نیست واویلا

حسن جان حسن جان
توی شعله ها یادته معجر و موی سر سوخت
در افتاد روی مادر و پیکرش زیر در سوخت واویلا

شکست دنده و هر دو پهلوش یا زهرا
شکست با غلاف هر دو بازوش یا زهرا
نمیبخشم اون دومی رو بد میزد
کبود شد زیر چشم و ابروش یا زهرا

نریمان پناهی

آخر یه روز شیعه برات حرم می سازه

آخر یه روز شیعه برات حرم می سازه
حرم برای تو شه کرم می سازه

آخر یه روز مهدی برات ضریح می سازه
مثل ضریح شش گوشه بهش می نازه

به کوری وهابی و دشمن حیدر
بقیع تو آباد میشه گل پیمبر

خدا کنه حاجت ما یه روز روا شه
بقیع و خاکت هم مثه کرب و بلا شه

آخر یه روز ضریحتو بغل می گیریم
حسن حسن می گیم پای ضریح می میریم

آخر برات یه گنبد طلا می سازیم
شبیه گنبد امام رضا می سازیم

پنجره فولاد می سازیم حاجت می گیریم
دخیل می بندیم که پای دخیل بمیریم

سقا خونه بپا کنیم با شور و احساس
بالا سر ام البنین (س) مادر عباس

کریم تر از تو به خدا کسی ندیده
خدا کریم تر از تو رو نیافریده

چشمی که برای حسن گریه کند

رسول خدا (ص) فرمودند: «هر کس بر حسن گریه کند، چشمش روزی که دیده‌ها کور می شوند (روزقیامت)، کور نمی شود و هرکس در مصیبت او اندوهگین شود، روزی که همه دلها اندوهگین است، غم و اندوهی ندارد. زیارت حسن مایه‌ی استواری قدم‌ها در قیامت است».

امالی، صدوق، مجلس 24، حدیث 2